'Soms zijn de vragen moeilijk en de antwoorden makkelijk' (citaat van Dr. Seuss). Illustratie: Bethany Walrond (voor De Correspondent)

Perfecte boeken leveren geweldige leeservaringen op. En hemeltergend saaie boekenclubs. Braaf hoogtepunten uitwisselen en elkaar aan één stuk door gelijk geven – dat moeten we niet hebben.

Nog erger zijn de boeken die iedereen slecht vindt: een vreselijke leeservaring én geen brandstof voor een prikkelende discussie. Twee keer niks. Kortom: perfect of waardeloos, de handvol boeken waarover brede consensus bestaat, gaan we in de boekenclub uit de weg.

Want is het niet veel spannender en leerzamer om het hartgrondig met elkaar oneens te zijn? Om goed naar elkaars ervaringen en ideeën te luisteren en vervolgens naar elkaar toe te groeien of juist nog sterker van je mening overtuigd te raken?

Wat we dus nodig hebben: een boek dat heftig tegengestelde reacties oproept.

Het eerste boek

Het eerste boek dat we daarom gaan lezen, is de verhalenbundel Lees hier meer over Er moet iets gebeuren van Maartje Wortel. Er moet iets gebeuren van Maartje Wortel (1982). Het was afgelopen november de allereerste titel van de spraakmakende Lees hier meer over uitgeverij Das Mag. uitgeverij Das Mag, en het is het vierde boek van Maartje Wortel.

Het werd uitgebreid en verrassend verdeeld besproken. Niet vanwege controversiële thema’s of gedurfde opvattingen. Wel vanwege haar schrijfstijl.

De uitwerking van haar tamelijk gewone thema’s - Wortel schrijft onder veel meer over liefde en familie, schrijven en eenzaamheid - is namelijk allesbehalve gewoon. De verhalen zijn soms surrealistisch, soms ronduit absurdistisch, soms beginnen ze vrij realistisch maar krijgen ze algauw een vreemde draai of twee. Ze zijn wonderlijk maar toegankelijk, en de zinnen vrijwel altijd helder.

Maar die sterk verdeelde meningen dus. Arjan Peters stampte de bundel in Lees hier Arjan Peters’ recensie in de Volkskrant. de Volkskrant de grond in (‘een bundel met dertien kleuterverhalen’). Janet Luis erkende in Hier (achter een betaalmuur) Janet Luis’ bespreking in NRC Handelsblad. NRC Handelsblad Wortels talent, maar werd ‘helemaal tureluurs’ van haar stijl. Ikzelf besprak het boek kort in Het Parool en was positief, met een paar kanttekeningen. Marja Pruis was in Hier (achter een betaalmuur) Marja Pruis’ bespreking in De Groene Amsterdammer. De Groene Amsterdammer overwegend positief, net als Jeroen Vullings in En hier (achter een betaalmuur) Jeroen Vullings’ bespreking in Vrij Nederland. Vrij Nederland. Ook de Belgische kritieken waren sterk verdeeld – van lovend naar vijandig.

Een uitstekende kandidaat

Kennelijk ben je óf onder de indruk van Er moet iets gebeuren, óf word je er licht gestoord van. Veel tussenruimte is er niet, lijkt het. Maar ook als enthousiasteling hoef je maar een beetje je best te doen om de tegenstanders te begrijpen.

Want wat te denken van een passage als deze: ‘Op station Schiphol liet ik twee treinen zonder mij naar Amsterdam Centraal vertrekken. Ik zat op een bankje en wachtte op mezelf, tot ik iemand werd die opstond en terug naar huis zou gaan.’

IJzersterke zinnen. Maar je kunt je voorstellen dat andere lezers het vaag, navelstaarderig geneuzel vinden. Het is een stuk moeilijker voor te stellen dat zulke zinnen je volledig koud laten.

Dat is precies waarom Er moet iets gebeuren een uitstekende kandidaat is voor een levendige boekenclub.

Schrijf je in voor de boekenclub Wil je meelezen? Meediscussiëren? En als eerste horen welk boek we komende maand gaan lezen? Schrijf je deze week in voor de boekenclub, en ontvang het nieuws en de updates in je mailbox. Naar het aanmeldformulier

Hoe ging het vorige keer ook alweer?

Laten we samen een boek lezen. Deze maand: ‘Zuiverheid’ van Jonathan Franzen De veellezer en de weiniglezer zijn allebei te-weinig-lezers. De veellezer klaagt dat hij hoogstens één roman per week leest. De weiniglezer klaagt dat hij alleen nog maar op vakantie leest. Voor allebei de groepen roep ik nu een leesclub in het leven voor lezers die samen tenminste een roman per maand willen lezen. Lezen jullie mee? Lees het verhaal van Dries hier terug Jonathan Franzen is komiek en chagrijn tegelijk, maar wie is hij in zijn nieuwste boek? Samen met jullie lees ik deze maand een van de belangrijkste boeken van het jaar. Jonathan Franzen’s Zuiverheid. Om te beginnen stel ik de vraag: is de nieuwe Franzen een echte Franzen? En zo ja, wat is dat precies? Lees het verhaal van Dries hier terug Vandaag in onze leesclub: plot en personages in Jonathan Franzens Zuiverheid Met jullie bespreek ik deze maand de roman Zuiverheid van Jonathan Franzen. Vandaag richten we ons op plot en personages. Hoe goed zijn die uitgewerkt? Want: hoeveel onsympathieke personages heeft een roman nodig? Lees het verhaal van Dries hier terug Vandaag in de boekenclub: hoe belangrijk is stijl in het werk van Jonathan Franzen? Met jullie bespreek ik deze maand de roman Zuiverheid van Jonathan Franzen. Vandaag richten we ons op de stijl. Door velen slordig genoemd, vraag je je af: is Franzen wel perfectionistisch genoeg in zijn schrijven? Lees het verhaal van Dries hier terug Hoeveel vrouwenhaat zit er nu echt in Zuiverheid van Jonathan Franzen? Met jullie bespreek ik deze maand de roman Zuiverheid van Jonathan Franzen. Vandaag richten we ons op de vermeende vrouwenhaat die uit het boek zou spreken. Heeft Jonathan Franzen echt zo’n hekel aan vrouwen (en de wereld)? Lees het verhaal van Dries hier terug

Facebook
Twitter
LinkedIn
Whatsapp
E-mail