De ‘moeilijke tweede’. Het is de vloek na elk succesvol debuut. Want wat ga je doen? Meer van hetzelfde? Iets geheel anders?

In beide gevallen lijkt het een onmogelijke opgave om opnieuw de goedkeuring van de massa te krijgen. Bij het eerste dreigt het verwijt van gemakzucht, bij het tweede dat je je ‘belofte’ niet waarmaakt of geen ‘ontwikkeling’ toont. Van tot niets of niemand lijkt dan ook immuun voor de moeilijke tweede.

Toch is het Seinabo Sey aardig gelukt een sterk tweede album te maken.

Seinabo Sey is een Zweeds-Gambiaanse singer-songwriter. Ze werd in 1990 geboren in Stockholm en groeide deels op in Gambia, waar haar vader Maudo Sey een bekende muzikant was.

In 2014 brak Sey door dankzij de single Younger, van haar debuutalbum Pretend. Pas vier jaar later, op 7 september, verscheen I’m A Dream, haar tweede plaat. Het was een zware en angstige bevalling, blijkt uit interviews, maar het resultaat is juist licht en zelfverzekerd.

Gejaagd en gevarieerd

Om te begrijpen hoe Sey gegroeid is op dit nieuwe album, móeten we het over haar eerste album hebben.

Het is moeilijk Pretend in één genre te vangen. Het titelnummer is een stuwend electrosoulnummer. Het opzwepende Pistols At Dawn is zo’n mix van stijlen dat het zowel in een spaghettiwestern als in een James Bondfilm zou passen. En de grote hit Younger geeft een moderne draai aan gospel, met een synthorgel en met in het refrein.

YouTube
Seinabo Sey - Younger

Niet dat Sey afhankelijk is van de effecten in haar nummers. Dat bewijst wel de van Younger, die minstens zo ontroert, met alleen piano en zang. Nee, ze kiest er bewust voor een elektronische trukendoos los te laten op haar soulsongs. Zo schiep ze een sfeervolle sound waarin je jezelf helemaal kunt onderdompelen.

Veel opvallende artiesten, van zanger Cautious Clay tot Beyoncé’s zus Solange, verdrinken je bijna in hun elektronische effecten

En ze is niet de enige die zulke muziek maakt. Het is een trend. Van de New Yorkse zanger tot de Amerikaanse singer-songwriter tot Beyoncé’s zus veel opvallende artiesten van de afgelopen jaren verdrinken je bijna in hun elektronische effecten. En dat blijkt best aangenaam.

Pretend is dan ook een indrukwekkend debuut. Veel van wat Sey erop doet, werkt gewoon. Ze klinkt soms wel gejaagd, alsof ze het zelf nog erg spannend vindt allemaal.

YouTube
Cautious Clay - Cold War

Kalm en gearriveerd

Dat gejaagde is op haar tweede plaat verdwenen. Muzikaal zit er opnieuw veel variatie in – naast de simpele R&B van Never Get Used To, gericht aan haar overleden vader, zijn er de ontroerende strijkers op Breathe en de feelgood-pop van Good In You – maar de songs vormen een logisch geheel van soulpop met een positieve boodschap, die is samen te vatten als ‘vertrouw jezelf’.

Sey brengt dat advies gelijk zelf in de praktijk. Op I’m A Dream klinkt ze veel kalmer en zelfverzekerder dan op Pretend.

Dat is knap, want het maken van het album blijkt erg stressvol te zijn geweest. Na haar debuutalbum tourde de singer-songwriter een paar jaar intensief in Europa en de VS. Dat putte haar uit. Toen ze aan het tweede album begon, had ze daar eigenlijk geen energie voor. In een interview met noemde ze het proces traumatisch.

Naast haar overvolle schema leed ze ook onder de schijnwerpers. ‘Faam wordt enorm overgewaardeerd’, zegt ze tegen GQ. ‘Alles draait continu om mij, het voelt super ongezond.’ Hoe ze uit het dal kwam? Door te leren ‘geen fuck’ te geven om het oordeel van anderen. Die mentaliteit leidde vervolgens tot een van de bijtendste titels op de plaat: I Owe You Nothing.

YouTube
Seinabo Sey - I Owe You Nothing

Omdat ze half wit en half zwart is vreesde ze dat het zou lijken alsof ze niet één afgebakende identiteit had

Wat ook hielp was een sabbatical in West-Afrika. In haar vaders geboorteland Gambia kwam ze tot de conclusie dat de Zweedse samenleving benauwend kan zijn

Ze leerde er niet meer toe te geven aan de behoefte zichzelf te versimpelen om begrepen te worden. Ook de onzekerheid over haar uiterlijk kon ze loslaten, en de westerse schoonheidsidealen, waar zij niet in past.

Ze was lang bang dat mensen haar niet zouden snappen als ze soms krullen en soms stijl haar had, of soms bruiner was door de zon. Omdat ze half wit en half zwart is, vreesde ze dat het zou lijken alsof ze niet één afgebakende identiteit had.

Op Breathe zingt ze hierover: ‘Ik vind het hier heerlijk, want ik hoef ze niet uit te leggen waarom ik mooi ben.’

YouTube
Seinabo Sey - Breathe

Mijn grootste bezwaar tegen I’m A Dream: het is zo kort. De tien liedjes duren samen maar een half uur. Ik had meer gewild. Ter vergelijking, Pretend duurde (bonustracks meegerekend) 58 minuten.

Maar goed, Seinabo Sey heeft geleerd zich niks aan te trekken van wat anderen willen. En ergens past die vluchtigheid wel bij dit album. Deze volwassen Seinabo Sey arriveert, zegt wat ze zeggen moet – en voor je het weet, is ze weer weg.