120
Facebook
Twitter
LinkedIn
Whatsapp
E-mail
Het armste deel van werkend Nederland heeft van Troonrede en Miljoenennota vandaag weinig te verwachten. Ik zet die alledaagse helden het komend halfjaar in de schijnwerpers. Jij kunt meedoen.

1 op de 7 Nederlanders heeft betaald werk, maar leeft altijd in onzekerheid

Onze welvaartsstaat kent een aantal ongeschreven regels. Een van de belangrijkste: werken loont. Wie niet te beroerd is om de handen uit de mouwen te steken, kan van zijn inkomsten redelijk goed leven. Wie werkt, valt niet buiten de boot.

Dat is ook de worst die Nederlandse regeringen sinds het midden van de jaren negentig voorhouden aan burgers die in armoede leven. Wil je aan de armoede ontsnappen, zorg dan dat je een baan krijgt. Dat is de blijde boodschap: werk en alles komt goed.

Maar En werken loont allang niet meer voor iedereen.

Van de Binnen de massa van armen vormen werkende armen verreweg de grootste groep, twee keer zo groot als arme bijstandsontvangers. Tussen 2007 en 2013 steeg het percentage werkenden onder de armoedegrens met bijna de helft: van 3,5 naar 5 procent.

Een van hen zou die jachtige vrouw kunnen zijn die elke ochtend en elke middag een krant bij mij bezorgt. Tussendoor brengt ze reclamefolders rond. De slager in de buurt behoort vermoedelijk ook tot die groep. Ik zie veel te zelden klanten in zijn zaak. En de illustrator van twee straten verder kan van zijn kunst onmogelijk leven. Daarom werkt hij ’s avonds als conciërge op een school.

Zomaar drie werkende armen in mijn directe omgeving. Het wemelt ervan.

Een onzichtbare bevolkingsgroep

Aan de zelfredzaamheid van veel huishoudens is het te danken dat het percentage werkende armen niet hoger ligt. Ze zijn gemiddeld meer uren gaan werken. De meeste huishoudens met twee volwassenen hebben inmiddels twee inkomens. Dat is voor veel gezinnen geen luxe maar bittere noodzaak.

‘Stapelaars’ worden die verzamelaars van ‘stapelbanen’ al genoemd.

Aan de zelfredzaamheid van veel huishoudens is het te danken dat het percentage werkende armen niet hoger ligt

Het instituut spreekt over een ‘risicogroep’ die steeds meer moeite heeft om rond te komen met een modaal bruto jaarinkomen van 35.000 euro. Misschien moet de partner toch een bijbaantje nemen. Die vluchtmogelijkheid om aan de armoede te ontsnappen heeft een eenoudergezin niet.

Ondanks al die extra arbeidsuren is één op de twintig werkenden dus arm. Zij houden het hoofd niet boven water. Een grote groep andere werkenden lukt dat net wel. Maar één tegenslag en ook zij gaan kopje-onder. Als ze niet genoeg opdrachten krijgen. Als hun contract niet wordt verlengd.

Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) noemt ze mede daarom ‘onzekere werkenden.’ Hun inkomen en arbeidspositie zijn onzeker. Eén op de zeven Nederlanders, 14 procent van de bevolking, behoort tot die categorie.

Zes groepen Jongere kansrijkenEen na hoogst opgeleid. Weinig inkomen & vermogen. 13% Onzekere werkendenEen na hoogst opgeleid. Niet veel inkomen & vermogen. 14% PrecariaatMinste kapitaal. Laagst opgeleid,vaakst uitkering of karig pensioen. Gevestigde bovenlaagHoogst opgeleid, hoogste inkomens en vermogens. 15% Comfortabel gepensioneerdenGem. laag opgeleid. Redelijk inkomen, behoorlijk vermogen. 17% 15% Werkende middengroepBovengem. economisch kapitaal. Hoogste arbeidsdeelname. 27% De zes werkende groepen van Nederland Bron: SCP (ViN’14) Percentage van de Nederlandse bevolking

Help mee deze bevolkingsgroep in beeld te brengen

Misschien hoor ik daar ook wel bij. Of kom ik er ooit in terecht. Ik ben zzp’er. Ik verdien dit jaar gemiddeld maandelijks minder dan het minimumloon. Alleen omdat mijn vrouw een vaste baan heeft, kunnen we met onze tienerzoon rondkomen. Maar als mijn vrouw overlijdt of besluit te scheiden, en ik geen extra werk binnenhaal? Dan duik ik ook onder de armoedegrens.

Vandaag, op Prinsjesdag, met een nieuwe regering in zicht, begin ik met mijn journalistiek onderzoek naar de kwetsbaarste laag van de beroepsbevolking, de groep die geen loon krijgt naar werken en meestal in de schaduw blijft. Daar betrek ik jullie, de leden, graag bij.

Ik noem ze ‘alledaagse helden,’ die ‘werkende armen’ of ‘onzekere werkenden.’ Omdat ze er eer in stellen om te werken voor de kost, ook al is het voor een schijntje. Een aantal van die alledaagse helden laat ik de komende maanden uitgebreid aan het woord. Hoe redden ze zich? Waar lopen ze tegenaan? Wat hebben ze nodig? Zo hoop ik, mét jullie hulp, een beeld te geven van de groep als geheel.

Wat nu al bekend is over de alledaagse helden

Eind 2014 stelde het SCP vast dat de bevolking uiteenvalt in twee blokken en dat de kloof tussen die twee steeds groter wordt. Het SCP onderscheidt zes bevolkingsgroepen, naar totaalkapitaal gerangschikt. Daarbij kijkt niet alleen naar maar ook naar en

rangorde-01 Rangorde van de zes groepen in: Sociaal kapitaal Bron: SCP (ViN’14) Economischkapitaal Persoonlijkkapitaal Cultureel kapitaal Gevestigde bovenlaag Werkende middengroep Comf. gepensioneerden Jongere kansrijken Onzekere werkenden Precariaat


Met vier van die groepen gaat het goed. Dat zijn de gevestigde bovenlaag, de jongere kansrijken, de werkende middengroep en de comfortabele gepensioneerden. Samen goed voor 71 procent van de bevolking.

Met de andere twee groepen gaat het slecht. Dat is allereerst de onderste groep die achterblijft met alle vormen van kapitaal. De tweede groep zijn de onzekere werkenden. Samen maken ze bijna één derde van de bevolking uit.

Eind 2014 stelde het SCP vast dat de bevolking uiteenvalt in twee blokken en dat de kloof tussen die twee steeds groter wordt

Deze twee groepen hebben alle reden om zich onzeker, ontevreden en achtergesteld te voelen, constateerde vorig jaar hoogleraar Cok Vrooman in zijn inaugurele rede Vrooman leidde ook de studie Verschil in Nederland bij het SCP. Volgens Vrooman heeft de geleidelijke afkalving van de sociale zekerheid twee groepen het zwaarst getroffen. Zo daalde de ‘inkomenszekerheid’ sinds 1980 met ruim één derde, vooral door versobering van met name sinds 2005.

Die terugloop van de inkomenszekerheid zou volgens Vrooman minder hard zijn aangekomen als de wettelijke bescherming voor mensen met betaald werk intact was gebleven. Maar de regering maakte dat vangnet juist grofmaziger. De werkzekerheid kromp tussen 1980 en 2015 met ruim een kwart. Het percentage werknemers met een vaste baan daalde tussen 2005 en 2015 van 83 naar 74. Het aantal zzp’ers steeg in diezelfde periode van minder dan 700.000 tot meer dan een miljoen. Een eigen zaak, een tijdelijk contract, een beperkt aantal arbeidsuren en het niet hebben van een werkende partner, dat zijn de belangrijkste risicofactoren die onzekere werkenden tot arme werkenden maken of tot mensen zonder werk.

Dat lot trof de afgelopen jaren een 36-jarige stadsgenoot van mij, eerst verkoper in een computerwinkel, later postbode bij mij in de buurt. Zijn verhaal vertel ik volgende week in de eerste aflevering van een serie portretten van alledaagse helden. Zijn deeltijdcontract loopt half oktober af.

Ook belangrijk: hier zit het maatschappelijk ongenoegen

Het water stijgt de onderste twee groepen tot de lippen: de ‘zwakken in de samenleving’ en de ‘onzekere werkenden’. Intussen neemt de afstand tot de andere vier groepen toe. De gevestigde bovenlaag heeft volgens hoogleraar Vrooman ‘een blinde vlek’ voor lage sociale groepen.

Dat geldt in mindere mate ook voor de andere groepen die het goed gaat: de jongere kansrijken, de werkende middengroep en de comfortabele gepensioneerden. Zij wanen zich veilig. Voorlopig. Min of meer.

Want bij alle groepen neemt het maatschappelijk onbehagen toe, nog het minst bij de twee bovenste groepen, bij de middengroepen al wat meer. Ook de middengroepen voelen zich steeds kwetsbaarder, constateerde de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid deze zomer in Deze middengroep houdt het hoofd boven water. Dat vergt steeds meer moeite. Ze maakt zich groeiende zorgen over haar sociaal-economische positie, en vooral over die van

Bij bijna een kwart van de Nederlanders is sprake van ‘groot maatschappelijk ongenoegen.’ Dat is de mate waarin de samenleving wordt beschouwd als wanordelijk, onvoorspelbaar en betekenisloos. De onvrede concentreert zich bij de groepen die het zwaarst getroffen zijn door de afbraak van sociale bescherming. Ze is het meest wijdverbreid bij de onderste twee groepen en richt zich tegen globalisering, Europa, migranten en de elite.

Zo ontvouwt zich wat het SCP Tussen een blok van de bovenste vier groepen waarmee het goed gaat en een blok van de onderste twee groepen waarmee het slecht gaat en die op heel uiteenlopende manieren naar de samenleving kijken. Ze leven in toenemende mate langs elkaar heen in gescheiden werelden die naar binnen zijn gericht.

De onzekere werkenden nemen in die verdeelde samenleving een bijzondere positie in. Ze delen het onbehagen met de onderste groep die zichzelf financieel niet kan bedruipen. Maar economisch gaat het ze net iets beter. Ze zijn gemiddeld ook net iets hoger opgeleid, net iets gezonder en hebben net een iets groter netwerk. En ze hebben werk. Ze redden zich nog altijd zelf.

En toch is hun geluksniveau het laagste van alle groepen. Ze hebben het minste vertrouwen in andere mensen. Ze hebben gemiddeld het laagste ‘mentale kapitaal’: een negatief zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen, zijn relatief vaker minimaal twee weken depressief geweest.

Dus: laten we eens naar de alledaagse helden kijken

Onzekere werkenden balanceren zo voortdurend op de rand van de afgrond. De vier groepen boven hen zorgen wel voor zichzelf. Voor de groep onder hen zijn er nog altijd sociale regelingen, al zijn die versoberd. Onzekere werkenden staan er dus alleen voor. Welke organisatie behartigt hun belangen? Welke partij springt voor hen in de bres? Voor een vergelijkbare groep in de Verenigde Staten nam de Amerikaanse hoogleraar Joan Williams het op.

In de beschrijft ze die harde werkers tegen de verdrukking in, waar de elite op neerkijkt. Ze verwijt de Democraten dat ze oog hadden voor allerlei mogelijke minderheden - zwarten, vrouwen, transgenders - maar niet voor deze grootste minderheid. ‘Wat nodig is,’ zei ze in ‘is niet praten over of praten tegen, maar praten mét.’

Dat is wat ik de komende maanden ga doen. Met jullie hulp. Te beginnen met volgende week.

Ze werken, krijgen amper betaald en zijn ontevreden. Help mee deze alledaagse helden in beeld brengen Het is het kwetsbaarste deel van de Nederlandse beroepsbevolking. Ze werken zonder dat het loont en zijn een bron van onbehagen. Het komend halfjaar breng ik deze groep in beeld. Help je mee? Lees hier hoe jij mee kunt doen

Meer lezen?

Flexwerkers verdienen 40 procent van een normaal salaris. Waar blijft het protest? Deze dinsdag meldde het CBS dat flexwerkers nog geen 40 procent verdienen van het salaris van vaste werknemers. Je zou verwachten dat dit nieuws wel tot protest leidt. Toch blijft dat tot op heden uit, want de groep is veel te divers om zich te kunnen verenigen. Van Zakenman/vrouw Zonder Pak tot Ziel & Zaligheid Proleet: de ene zzp’er is de andere niet. Lees het verhaal van Karel hier terug Nederland flexibiliseert. Maar mobiliseert niet Er is een nieuwe klasse ontstaan in Nederland. Een klasse van flexwerkers, draaideurstagiairs, jongeren die geen loopbaan van de grond krijgen, ouderen die door hun werkgever ‘overtollig’ zijn verklaard en vele anderen met een onzeker bestaan. Hoe hen te verenigen en verandering te realiseren? Lees het verhaal van Roel hier terug Ooit droomden we van auto’s en spaceshuttles. Waar brengt onze verbeelding ons nu? Van Klimaatverdrag tot Regeerakkoord: politici zoeken de oplossing voor de grote crises van deze tijd in documenten die tot achter de komma zijn dichtgetimmerd. Planoloog Maarten Hajer denkt dat we betere oplossingen kunnen vinden als we gebruikmaken van onze verbeelding. Lees het verhaal van Jelmer hier terug

Benieuwd naar de rest van het artikel?

Dan kun je gewoon verder lezen. Wij geloven niet in betaalmuren, omdat we het belangrijk vinden dat onze journalistiek zoveel mogelijk mensen bereikt. Wil jij toegang tot alle verhalen? Word dan lid!