Lofzang op het leven

In zijn odes bezingt David Van Reybrouck iets, iemand of ergens. Het mooiste deel van het vrouwelijk lichaam bijvoorbeeld, de mislukking, of het Nederlands. Want journalistiek moet naast kritisch ook weer lyrisch durven zijn.

47 verhalen sinds

Ode aan de spijt

Ode aan die andere carnavalsoptocht

Ode aan een van de belangrijkste romans van onze tijd

Ode aan de concentratie

Ode aan de oudere vrienden

Ode aan componist Arvo Pärt, die de afgelopen halve eeuw anders deed klinken

Ode aan de achteloosheid

Ode aan de schoonheid

Ode aan het niet fotograferen

Ode aan het Nederlands

Ode aan de doden die opduiken in mijn telefoon

Ode aan de luchthaven, nee, aan Marilyn Manson

Ode aan de domme vraag

Ode aan de transgender

Ode aan de kleedkamer

Ode aan de ingevroren vos. Is er een betere metafoor voor deze tijd?

Ode aan Leonard Cohen. Een gids en vriend van velen

Ode aan het risico. Want braafheid heerst

Ode aan onze religieuze leiders

Ode aan David Bowie

Ode aan Parijs

Ode aan het weerzien

Ode aan de waan van de dag

Ode aan mijn poetsvrouw

Ode aan de mislukking

Ode aan een merkwaardig ritueel

Ode aan het liften

Ode aan Joost Zwagerman

Ode aan een vloeibaar meesterwerk

Ode aan de lammergier

Ode aan iemand die ik nog nooit heb ontmoet: illustrator Tzenko

Ode aan de moed

Ode aan de grootste Afrikaanse dichter van de twintigste eeuw

Ode aan mijn littekens

Ode aan de troost

Ode aan de ex

Ode aan de mooiste mens die ik ooit heb ontmoet

Ode aan de nachtelijke autorit

Ode aan het verliefdste popliedje ooit

Ode aan het offline zijn

Ode aan het mooiste deel van het vrouwenlichaam

Ode aan de lente

Ode aan het wegrestaurant

Ode aan een vergeten ideaal: de broederlijkheid

Ode aan het geniale gepriegel: het Köln Concert van Keith Jarrett

Ode aan een slagveld: het portret van Mariss Jansons

Ode aan de meest verdrukte aller emoties: jaloezie