In de afgelopen maanden vreesde ik het ergste. Ik vreesde dat Jesse Klaver een nieuwe Diederik Samsom zou worden. Ik vreesde dat hij zou zwichten voor het geleuter over ‘verantwoordelijkheid nemen’ en ‘regeren in het landsbelang’. Ik vreesde dat hij zou worden opgezogen door de Haagse kaasstolp, waar politiek niet over ideeën en idealen gaat, maar over baantjes en reputaties. Ik vreesde dat de principes die hij enthousiast verkondigde tijdens zijn goedbezochte Verkiezingsbijeenkomsten in popzalen. boterzacht zouden blijken zodra hij doorkreeg dat er weleens een ministerschapje in het verschiet zou kunnen liggen, met dienstauto en al.

Maar wat zat ik ernaast.

Jesse Klaver loopt met een rechte rug weg uit deze onderhandelingen. Natuurlijk, wie het nieuws heeft gevolgd de afgelopen dagen zal het lastig vinden om die conclusie te trekken. De hoeveelheid spin en regelrechte onzin was dan ook ongekend.

Want laten we de reacties even langsgaan. ‘Ongelooflijk en onbegrijpelijk,’ zei Mark Rutte. ‘Ontzettend teleurgesteld,’ klaagde Sybrand Buma. ‘Absurd,’ riep Alexander Pechtold. Ook Lodewijk Asscher stak nog even een dolk in de rug van Klaver (er zou ‘niks mis’ zijn met de migratieafspraken).

Vrijwel iedereen in Den Haag - politici en journaille - waren het eens: het was allemaal de schuld van Jesse Klaver. RTL Nieuws kwam met een Zie de kritiek van politicoloog Armen Hakhverdian op de peiling van RTL Nieuws. fake-peiling waaruit zou blijken dat de achterban van GroenLinks woest zou zijn. De Telegraaf kwam met een fakenews-bericht waarin het de positie van VluchtelingenWerk Nederland Een woordvoerder van VluchtelingenWerk zei op Twitter dat De Telegraaf hun standpunt verkeerd weergaf. verkeerd weergaf. De Volkskrant trok Bekijk de boze lezersreacties in de Volkskrant hier. (De heer Legerstee werd trouwens ook al door RTL geïnterviewd.) een blik verzuurde lezers open (‘vanaf nu zal ik echt NOOIT meer op GroenLinks stemmen’). En dan had je nog het Het hoofdredactioneel commentaar van NRC Handelsblad vind je hier. hoofdredactioneel commentaar van NRC Handelsblad, dat smalend sprak van ‘getuigenispolitiek.’

Dan nu de feiten.

De Tjeenk Willink had een tekst opgesteld waarmee hij hoopte VVD, CDA, D66 en GroenLinks eindelijk bij elkaar te brengen. ‘De afspraak tussen de EU en Turkije beweegt zich binnen de grenzen van het recht zoals dat in volkenrechtelijke verdragen, waaronder het Vluchtelingenverdrag,’ schreef hij. ‘Vergelijkbare afspraken zijn mogelijk tussen de EU en landen in Noord-Afrika. Doel is ook daar te bereiken dat alle migranten worden beschermd in overeenstemming met de relevante internationale standaarden…’
van informateur Herman Tjeenk Willink had maar weinig met de werkelijkheid te maken. In de echte wereld is de Turkijedeal namelijk een humanitaire ramp.

Turkije heeft lak aan de meest basale mensenrechten. De deal is dan ook een flagrante schending van het VN-Vluchtelingenverdrag uit 1951. Turkije is geen veilig land voor vluchtelingen. De omstandigheden in de kampen op de Griekse eilanden zijn mensonterend. Duizenden leven Zie deze schokkende reportage in De Standaard. ‘in hoopjes op elkaar,’ terwijl een epidemie van seksueel misbruik is uitgebroken en de een na de ander wegzakt in een depressie.

De EU-Turkijedeal is ‘een blauwdruk voor wanhoop,’ constateert Amnesty International. Vooraanstaande academici, experts en mensenrechtenorganisaties komen in groten getale Collega Tomas Vanheste legt in dit stuk helder uit waarom experts en mensenrechtenorganisaties de deal - om het zacht uit te drukken - niet vinden deugen. Bron: Lees het stuk van Tomas hier

En deze tekst van Tjeenk Willink stelde dus voor om nog meer van dit soort horrordeals te regelen, maar dan met Noord-Afrikaanse landen die nog veel chaotischer en onveiliger zijn dan Turkije.

Neem Libië. Oud-correspondent Roel Geeraedts De column van Geeraedts vind je op de website van RTL Nieuws. vat de situatie daar goed samen: ‘Libië kent drie verschillende regeringen die met tot de tanden toe gewapende milities elkaar naar het leven staan. Kort gezegd: het is er een wetteloze bende. De kalasjnikov regeert in Libië.’

En hier maakte Jesse Klaver zich dus zorgen over. Dit is dus de ‘getuigenispolitiek’ waar NRC Handelsblad z’n neus voor ophaalt. En dit is dus wat Tjeenk Willink en Rutte een ‘klein punt’ noemen.

Hoogstens twintig jaar geleden was het totaal ondenkbaar dat deze zogenaamde ‘middenpartijen’ met zulke verschrikkelijke deals akkoord zouden gaan

Het is een conclusie die je alleen kan trekken als je bent ondergedompeld in een Haagse werkelijkheid waarin vluchtelingen geen mensen zijn, maar abstracties. Een werkelijkheid waarin je zo snel mogelijk je formatie wil afronden om vervolgens als teflon-premier of kereltje op het bordes te staan.

Maar laat er geen misverstand over bestaan. Echt ‘ongelooflijk,’ ‘onbegrijpelijk,’ ‘teleurstellend’ en ‘absurd,’ is dat partijen als VVD, CDA en D66 zoveel op de PVV zijn gaan lijken. Hoogstens twintig jaar geleden was het totaal ondenkbaar dat deze zogenaamde ‘middenpartijen’ met zulke verschrikkelijke deals akkoord zouden gaan. Maar nu hebben ze er blijkbaar geen moeite mee om het Vluchtelingenverdrag van de Verenigde Naties in de kliko te mieteren.

Ik Je kunt mijn column van toen, waarin ik betoogde dat Wilders de echte winnaar was, hier teruglezen. schreef het drie maanden geleden al: de echte winnaar van de verkiezingen is Geert Wilders, juist omdat hij andere partijen zo ver met zich heeft meegetrokken.

Maar laten we ook blij zijn dat er nog een partij is die, in de woorden van Jesse Klaver, ‘een principiële ondergrens’ heeft. Een partij die blijkbaar begrijpt dat er meer voor nodig is om een land te veranderen dan één feelgoodcampagne met een paar hippe meetups.

Vorige week heeft in het Verenigd Koninkrijk een politicus - tegen alle verwachtingen van de zogenaamd ‘redelijke’ mensen in - een enorme klap uitgedeeld aan de Conservatieve Partij van premier Theresa May. Vrijwel alle journalisten, en een groot deel van zijn eigen partij, dachten dat Jeremy Corbyn het verschrikkelijk zou doen. Dat hij de partij de afgrond in zou helpen. Corbyn was veel te links, veel te onredelijk, en veel te idealistisch.

En zie. Onder Corbyn won Labour de meeste extra stemmen sinds 1945. Hij heeft laten zien dat je juist niet, zoals Pechtold, Asscher, Samsom en de meeste Haagse journalisten, de kleurloze technocraat in het midden moet uithangen (om je vervolgens te laten meeslepen door de PVV).

Het probleem van veel zogenaamd progressieve politici is niet dat ze te radicaal zijn, maar dat ze niet radicaal genoeg zijn. Ze hebben niet te veel, maar te weinig idealen. Ze hebben niet een gebrek aan ‘politieke moed,’ maar laten zich veel te graag fêteren met een plekje in de Trêveszaal, om vervolgens te vergeten waarom ze ook alweer de politiek in zijn gegaan.

Het beste nieuws van deze week? Jesse Klaver behoort niet tot die categorie. Het bouwen van een grote progressieve beweging kan nu echt beginnen.

Verder lezen?

Idealen? Mooi. Maar de principiële exit van GroenLinks is roekeloos en naïef Correspondent Politiek Marc Chavannes is het compleet oneens met de stelling van Rutger. Hij beargumenteert dat de principiële exit van GroenLinks roekeloos en naïef is. Lees hier de column van Marc Chavannes De grote winnaar is Geert Wilders (en waarom GroenLinks niet moet meeregeren) Laten we eerlijk zijn: Geert Wilders heeft deze verkiezingen wel degelijk gewonnen. Hij kreeg er vijf zetels bij en trok in de afgelopen tien jaar de meeste andere partijen zijn kant op. Lees het verhaal van Rutger hier terug De formatie knapte op ‘een relatief klein punt’? De legitimiteit van de EU staat op het spel De formatie is geknapt op ‘een relatief klein punt,’ zei Herman Tjeenk Willink. Niks is minder waar. Lees het verhaal van Tomas hier terug De formatie klapte op Afrikadeals. Maar wat houden die in? Maandag klapten de coalitie-onderhandelingen tussen VVD, CDA, D66 en GroenLinks. Het struikelblok: vluchtelingendeals met Afrikaanse landen. Ik onderzocht zo’n deal met Niger, dat miljoenen aan Europees geld ontvangt om vluchtelingen tegen te houden. En ontdekte dat niemand weet hoeveel geld er precies naar het land gaat en of het effectief wordt besteed. Lees het verhaal van Marijntje hier terug